Geachte heer De Crem, Beste Pieter,

Ik las in het verkiezingsprogramma van jouw partij: 'een leger dat in de kazernes blijft, blijft weg van zijn kerntaak'. Daar komen we alvast in overeen. Want, in tegenstelling tot wat je soms wel eens durft te beweren, zijn ook voor sp.a buitenlandse operaties de belangrijkste taak van ons leger. Maar natuurlijk is de vraag groter dan het aanbod. Dus moeten we keuzes maken: in welke operaties willen we investeren? Op welke manier willen we in het buitenland het verschil maken en de lokale bevolking op een duurzame manier vooruithelpen?

Daarin verschillen we dan wel radicaal van mening, Pieter. Jij koos ervoor om alles op alles te zetten in een dure en nooit te winnen oorlog in Afghanistan. Achter de rug van het parlement om trouwens. Keer op keer besliste je zonder democratisch overleg om voor een zinloze oorlog meer mensen en middelen uit te trekken. Voor mijn partij zijn opdrachten waar we een bewezen degelijkheid in hebben een meer verstandige manier om ons krappe defensiebudget aan te spenderen. Ik denk aan mijnenvegen of medische ondersteuning. Daar hebben we trouwens ook de uitrusting en middelen voor. En bijzonder bekwame en gemotiveerde mensen. Wees gerust, Pieter, ook op die manier kunnen we als klein land solidair zijn met onze internationale partners. Maar jij zag dat als minderwaardige opdrachten. Onder jouw ministerschap is er een grootscheepse en definitieve terugtrekking uit Kosovo gerealiseerd en een belangrijke afbouw van de internationaal zeer geapprecieerde bijdrage in Libanon.

Ondertussen liet je de kosten voor de operatie in Afghanistan oplopen tot om en bij de 109 miljoen euro per jaar. Een molensteen rond de nek van jouw departement. En welke resultaten kun je voorleggen van deze operatie, Pieter? Bitter weinig! Al Qaida niet uitgeschakeld, taliban sterker dan ooit, meer drugs dan voor de oorlog, een corrupt bestuur op alle niveaus, Pakistan gedestabiliseerd, ... De lijst met mislukkingen wordt wel indrukwekkend lang.

Na bijna 9 jaar oorlog voeren is het voor iedereen behalve jij en de rest van het militaire establishment duidelijk dat de bezettende legers meer het probleem zijn dan de oplossing voor Afghanistan. Daarom pleit mijn partij voor een in VN-kader bedongen brede politieke regeling en een terugtrekking van de troepen, te beginnen vanaf 2011. Onder meer Henry Kissinger, maar ook tal van specialisten hebben reeds doorgedacht op een dergelijke piste en voorstellen uitgewerkt. Voor jou is dit alternatief te soft? Het zou ons nochtans al een een serieuze besparing opleveren die in België goed gebruikt kan worden.

Niet het meningsverschil tussen ons beiden maar wel je politieke lafheid om drie jaar lang te weigeren om plenair in de Kamer te debatteren over onze deelname in Afghanistan heeft mij geschokt. In elk van onze buurlanden werd met een stemming in het parlement het groen licht gegeven tot deelname aan de operatie in Afghanistan. Onder jouw druk was dat in België helaas niet mogelijk. Zelfs een plenair debat kon er voor jou niet af. Het was ook onder jouw druk dat de meerderheid geweigerd heeft om voor de toekomst onze grondwet zo aan te passen dat buitenlandse operaties vooraf van het parlement groen licht moeten krijgen. Dat is voor altijd een smet op je blazoen!

Ik hoorde je een tijdje geleden op de televisie nog maar eens herhalen dat ook in ons land, naar Nederlands model, de verkiezingsprogramma's door het Planbureau vooraf moeten worden berekend. Dat lijkt me een goed idee. Maar heb je je eigen grote hervormingsplan in feite wel goed laten berekenen? Je pretendeert daar immers 100 miljoen mee te besparen. Ik heb grote twijfels bij deze schatting. Meer nog, sommige van jouw beslissingen zijn ronduit een verspilling van mensen en middelen. Heb je al een bestemming voor de kazernes die je gaat sluiten? Al een idee van de saneringskost van de zwaar vervuilde gronden? En waarom sluit je eigenlijk een aantal net gerenoveerde gebouwen?

Ik begrijp dat je je stempel wilt drukken, Pieter, alleen jammer dat het nog zo overhaast moest gebeuren ten koste van de mensen op het terrein.

Met collegiale groeten,

Dirk Van der Maelen